غرض از اين مزاحمت من، تذکري راجع به اضافه شدن قيد «عدم امکان برخورداري از ساير مزايا و تسهيلات مربوط به خودرو جانبازان در آينده» در بند «الف» اين اصلاحيه

(نسبت به مصوبه 7/11/1387) و ابعاد و پيامدهاي احتمالي آن است. البته با اضافه کردن اين نکته که در تماسي با يکي از دوستان ـ که در بنياد. مسئوليتي هم دارد ـ ديدم برداشت بنده درست بوده و بنياد و دولت محترم، بناي اين را دارند که با اين مصوبه، تکليف خودشان دربارة خودرو جانبازان، تمام شده بدانند.

اين را خدمت شما برادران عزيز عرض کنم که بنده، نه خود را طلبکار نظام مي‌دانم و نه نظام را مديون خود. از برخوردهاي نامناسب و شکنندة بنياد هم آنقدر لطمه خورده‌ام که شايد چند سال بگذرد و چه بشود که پايم را آنجا بگذارم. يعني، حقيقتاً تا آنجا که توانسته‌ام عطايش را به لقايش بخشيده‌ام. ويلچري هم نيستم که نياز صد در صدي به خودرو داشته باشم. داشتن خودرو هم در وضعيت اقتصادي موجود و براي امثال من و ما، اگر ضرر مسلم نباشد، نفع عقلاني‌اي ندارد که بخواهم گريبانم را برايش چاک دهم. بخصوص با خودرويي با اين مبلغ و با اين وضع معيشتي جانبازان (که البته با نگاهي کاملاً محبت‌آميز ؟؟؟!!!) حقيقتاً دارد به آنان انداخته مي‌شود (از بي‌ادبي‌ام عذر مي‌خواهم). اما نمي‌دانم اين دوگانگي‌ها را چگونه مي‌توان تحليل کرد. اين سؤال به ذهنم مي‌آيد که آيا اين دولت محترم هم ـ که بر دوش معرفت اين مردم رنج کشيده، کشاکش فتنه را سپري کرده است ـ هنوز در نيافته است که زيردستانش مي‌فهمند.

من اعتقاد دارم که امثال آقاي کروبي دارند چوب ضرباتي را مي‌خورند که با ندانم‌کاري‌هاي خود ـ اگر نگوييم خيانتها ـ بر پيکره خانوادة ايثارگران اين نظام مقدس اسلامي و ارزش ايثار و ايثارگري وارد کرده‌اند. لذا خواهشم از شما برادران اين است که به مسئولان محترم بنياد شهيد و بقية دست‌اندرکاران و تصميم‌گيران دربارة اقشار ايثارگر، اين را از باب دستور قرآني «تذکر به مؤمن» يادآوري کنيد که خدا پسرخالة کسي نيست. خانوادة ايثارگران، دنياطلب و طلبکار از نظام نيستند. اما تکريم و ترويج ارزش ايثار و ايثارگري از وظايف مهم، مسلم و اولية اين نظام است که هم خود را وامدار اسلام مي‌داند که بنايش بر ايثار است و هم هستي خود را از ايثارگري‌هاي ايثارگران دارد. پس به‌عنوان کمترين اداي وظيفه در برابر اين حق الله و حق الناس، دست کم، با فکر و مطالعه تصميم بگيرند و اين دوشهاي خسته و بالهاي شکسته را با ندانم‌کاري‌هاي خود، خسته‌تر و شکسته‌تر نکنند. لذا بنده به‌عنوان کمترين و بي‌‌حق‌ترين عضو و به‌عنوان کمترين اداي تکليف از شما پيام‌رسانان ارجمند اين خانواده مي‌خواهم اين پيام را به مسئولان محترم نظام (که صميمانه و برادرانه دوستشان دارم) برسانيد که در صورت کوتاهي‌شان از اين حق ـ که کمترين ضمانت اجراي دفاع از حرمت معنوي اين خانواده است ـ از آنان نخواهم گذشت و سر پل صراط به انتظارشان خواهم ماند.