جانبازان زیادی هستند که در طول سال روی تخت در گوشه ی خانه هاشان افتاده اند و هیچ کس به فکر ایجاد تنوعی در زندگی آنان نیست.

با فرا رسیدن فصل تابستان همه ی نهادها و ارگان ها برای تفریح کارمندانشان برنامه دارند و به انحاء مختلف برای تقویت روحیه ی کارکنانشان برنامه ریزی می کنند.
بدیهی است جانبازان، مخصوصا جانبازان ویلچری و 70 درصد به خاطر محدودیت های فیزیکی فراوان و درد های جسمی فراوانتر از نظر روحی اسیب پذیرتر بوده و نیاز به سفر و تفریح در آنها بیشترمحسوس است.
پزشکان محترم هم بلااستثنا مسافرت و اردوهای دستجمعی را برای تقویت روحیه ی جانبازان تجویز و توصیه می کنند.
سوال من از مسئولین بنیاد این است، شما تکلیفتان را در این رابطه با جانبازان شفاف کنید! شما در مورد مذکور متولی هستید یانه؟ آیا در سیاست های کلی شما چنین گزینه ای وجود دارد یانه؟ و اگر وجود دارد آیا استان با استان و جانباز با جانباز برای شما متفاوت است؟
من خبر از استان های دیگر ندارم، اما از استان خودم اصفهان مطلعم که هیچ برنامه ای برای تفریح و پرکردن اوقات فراغت جانبازانشان ندارند!
در استان ما شهر ساحلی زیبایی به نام چادگان در کنار سد زاینده رود وجود دارد و اکثر ارگان ها ونهادها در کنار این ساحل زیبا پلاژ و ویلا دارند و به کارکنانشان ارائه ی خدمت می کنند. اما دریغ از یک ویلا که در طول تابستان در اختیار یک جانباز و خانواده ی او قرار گیرد. تفریح برای یک جانباز در راستای درمان اوست اما انچه که بنیاد به آن اهمیت نمی دهد همین مورد است. بنیاد در  رشته های مختلف ورزشی جانبازان را به اردو می برد و جای تقدیر هم دارد. اما مسئولین محترم بنیاد تاکنون از خود سوال کرده اند جانبازی که نمی تواند ورزش کند نیاز به تفریح دارد یا ندارد؟
تعداد زیادی جانباز هستند که در طول سال روی تخت در گوشه ی خانه هاشان افتاده اند و هیچ کس به فکر ایجاد تنوعی در زندگی آنان نیست! مسئولین بنیاد فکر می کنند به صرف اینکه ماهیانه مبلغی بعنوان مستمری به حساب جانباز واریز کردند، دیگر وظیفه شان را انجام داده اند، اما بدانند تمام مشکلات جانبازان مشکلات اقتصادی نیست. جانباز به توجه و محبت نیازمند است، جانباز به تفریح و اردو و زیارت و... نیازمند است.
ما جانبازان دوست داریم هر چند وقت یکبار دور هم جمع شویم باهم درد دل کنیم، از تجربیات یکدیگر استفاده کنیم، اما اینطور احساس می شود مسئولین بنیاد از تجمع جانبازان در یک مکان درهراسند!
الآن در هفته ی بزرگداشت زن و روز مادر هستیم بنیاد چه تجلیلی از این زحمتکشان مظلوم بعمل آورده است؟ آیا با گذاشتن نام پر طمطراق «پروانگان صمیم» روی این قشر مظلوم وظیفه و رسالت خود را به انجام رسانده است؟
فراموش کرده اند همسر یک جانباز نابینا علاوه بر کارهای منزل و رسیدگی به بچه ها باید برای اینکه شوی نابینایش حوصله اش سر نرود باید دست او را بگیرد و ساعتی او را در خیابان یا پارک راهنمایش باشد تا ان جانباز هوایی تازه کند؟!
فراموش کرده اند همسر یک جانباز قطع نخاع گردنی برای استحمام، ووو... چه زجری متحمل می شود؟
آیا می دانند اکثر جانبازان ویلچری همسرانشان دچار دیسک کمر و کمر درد و زانو درد شده اند؟
آیا می دانند زندگی یکنواخت آنان را خسته و کسل کرده است؟
شاید مسئولین بنیاد در جواب من بگویند خوب کار می کند حق پرستاری می گیرد! آیا با دادن حق پرستاری دیگر هیچ مسئولیتی متوجه ی شما نیست؟
اگر فکر می کنید وظایف تان را در رابطه با این قشر مظلوم و جانبازانی که در حال فسیل شدن در کنج خانه ها هستند بطور کمال و تمام انجام می دهید، هیچ انتظار و در خواستی از شما نداریم و من بعنوان نویسنده ی این سطور از شما عذر خواهی می کنم! اما اگر کم کاری می کنید و به خاطر راحتی خودتان کمبود بودجه را بهانه قرار می دهید: وای اگر از پس امروز بود فردایی